een plein vol vretende mensen

In mijn slechte dagen, als ik overal het slechte achter zoek, denk ik wel eens dat iets of iemand al die fastfoodwinkeltjes op stations en pleinen er expres heeft neergezet, om mij te pesten en te ontwrichten. Of nog erger, om ons allemaal te pesten. Want als ik honger heb ga ik...toch maar... een broodje, donut, wrap of pizzaslice halen bij de food to go, la place, kiosk, etc.
Na mijn kleine maaltijd moet ik nog met de trein naar huis, waar iemand voor me gekookt heeft, aardappels natuurlijk. Thuisgekomen heb ik eigenlijk geen honger meer. Na drie keer snacken op het perron, en thuis maar een half bordje te hebben opgegeten, wordt er niet meer voor mij gekookt. Ze zijn niet helemaal gek hier thuis, min of meer is het toch te vergelijken met vreemdgaan... Dus eet ik niet meer thuis aan tafel. Hoe heb ik ooit zo dom kunnen wezen?

Zo eindigen we allemaal als kleine eilandjes op het perron. Voor je het weet zit je aan de drugs, speel je alleen nog maar computerspelletjes, bestel je je koffie via de mail en heb je geen vrienden meer. Allemaal de schuld van niet meer samen eten.
Hoe kan ik dat gevaar in beeld brengen?